Mortierellomycetes

Mortierellomycetes, Mucoromycota şubesinin Mortierellomycotina altşubesine karşılık gelen, tek takımlı (Mortierellales) ve tek familyalı (Mortierellaceae) bir sınıftır. Eskiden Mucorales içinde bir familya sayılan grup, 1998'de ayrı bir takım olarak önerilmiştir. En iyi bilinen ve en kalabalık cins Mortierella olup takım altı cins ve yaklaşık 129 tür içerir. Cinsin adı Belçikalı botanikçi Barthélemy Dumortier'in anısına verilmiştir.

HiflerHif Mantarların ipliksi, uç kısmından uzayarak dallanan temel yapı birimi; hücre duvarı kitin içerir ve septumlarla bölmelenmiş ya da bölmesiz olabilir. genellikle bölmesizdir (sönositik), ancak Mucor gibi Mucorales üyelerine kıyasla septa oluşturma eğilimi daha güçlüdür. Sporangiyumlar daha küçüktür, az sayıda spor içerir ve kolümella taşımaz. Birçok tür yalnızca eşeysiz üremeEşeysiz üreme Çiftleşme ve mayoz olmaksızın mitoz bölünme, konidyum oluşumu ya da miselyumun parçalanması gibi yollarla gerçekleşen üreme. ile bilinir; zigosporlar görüldüğünde Mucor zigosporlarına çok benzer. İnce yapılı miselyumMiselyum Hiflerin oluşturduğu ağsı vejetatif gövde; substrat içinde yayılarak besin emer ve uygun koşullarda meyve cismi oluşturur. ve dallanmış sporangiyumlar ile sarımsağı andıran bir koku, kültürde yetişen örneklerin ortak özellikleridir.

Üyelerin çoğu saprotrofSaprotrof Ölü organik maddeyi (odun, yaprak çöpü, hayvansal artık gibi) ayrıştırarak beslenen mantar; ekosistemde besin döngüsünün başlıca sağlayıcılarındandır. olup toprakta, çürüyen yapraklarda ve diğer organik maddelerde yaşar; bazıları hayvan gübresi topaklarında ya da eklem bacaklıların dış iskeletinde gelişir. Takım, toprak örneklerinde dünyanın çok farklı yerlerinden bildirilmiştir; bir tür deniz ortamında yaşar. Penicillium, Trichoderma, Mucor ve Mortierella türleri bitki köklerinin yüzeyine ilk yerleşen mantarlar arasında sayılır. Üyelerin çoğunun bitkilerle bilinen bir ilişkisi yoktur; asıl katkıları, ayrışan organik maddeyi parçalayarak besin dolaşımına katılmaktır.

Sınıfın GBIF'teki Türkiye kayıtları büyük ölçüde toprak ve çevresel örneklerin DNA dizilemesine dayanır; mikroskobik boyutları nedeniyle gözleme dayalı kayıtlar çok azdır.